Fijn dat jij er weer bent!

Het is bijna zover. Het nieuwe schooljaar gaat beginnen. Kinderen, (ouders) en leraren ontmoeten elkaar weer na een lange vakantie. Het voelt allemaal nog onwennig. Maar als de leraar iedereen welkom heet en zijn/haar vertrouwen in de groep uitspreekt,  dan valt voor de meeste leerlingen de spanning weg.

Veel scholen maken van de start van het schooljaar een groepsvormend gebeuren. Met de intentie een goede sfeer te scheppen waarin leerlingen optimaal met elkaar kunnen leren en samenwerken. Om de groepsvorming schoolbreed invulling te geven, maken scholen vaak afspraken over de manier waarop de kinderen ’s ochtends begroet worden. Een wezenlijke routine om uiting te geven aan ‘Fijn dat jij er (weer) bent!’. En hoe zit dat bij jou/jullie? Hoe ga jij volgende week de kinderen begroeten? Hoe maken jullie als team duidelijk dat alle kinderen welkom zijn? Hoe lang kijk jij de kinderen aan als je ze begroet? Vragen om te overdenken. In deze blog doe je inspiratie op voor een warm welkom in het nieuwe schooljaar.

Begroeten als routine

Een paar maanden geleden deed ik een interessante ervaring op. Ik was op een school die ik begeleid bij het realiseren van een optimaal schoolklimaat. Hier worden de kinderen elke ochtend in de hal begroet door een groep leerkrachten. Deze dag zou ik observeren in de school. Omdat ik al vroeg in de ochtend aanwezig was, werd ik uitgenodigd om mee te doen aan het dagelijkse welkomstritueel. Ik voegde me tussen de leerkrachten in de hal. We stonden op een rijtje. De eerste leerling kwam vrolijk binnen, keek de rij aan, gaf de eerste leraar een hand, toen de volgende, en tot mijn verrassing mij ook. Dat gaat gemakkelijk, dacht ik. Het volgende meisje kwam bedremmeld binnen, gaf mijn buurman een hand, en bij mij aarzelde ze even. Ik zei vriendelijk goedemorgen, ze mompelde terug. Ik gaf haar een glimlach en ik kreeg er één terug. Hoe mooi is dat, om alle kinderen een Fijn-dat-je-er-bent-boodschap te geven. Ik kon merken dat het voor iedereen heel gewoon was om elkaar zo te begroeten. Prettig voor iedereen en voor leraren een moment om het gemoed van leerlingen te peilen. En dan te weten, dat dit schoolteam grote moeite had met het implementeren van deze routine. Veel leraren geloofden niet in de werking van deze afspraak. Maar toen ze het eenmaal allemaal deden, ervoeren ze het positieve effect ervan.

Magische tussenruimte

Terwijl ik me verbaasde over het fijne gevoel dat de ontmoeting met de kinderen mij bracht, vroeg ik me ook af: Wat maakt dat ik zo gegrepen wordt door het contact met een kind? Waarom heb ik zo’n behoefte om na de vakantie weer mensen te zien, zoals mijn vader die achterbleef. En breder: Wat gebeurt er eigenlijk precies als mensen elkaar aankijken, in die tussenruimte van mens tot mens? Er wordt nog wel eens gezegd: De ogen zijn de ramen van de ziel en fungeren als een poort tussen wat wij zien en wat wij voelen. Doorredenerend, als ik na de vakantie mijn vader te zie, krijg ik via zijn ogen een doorkijkje in zijn gevoelens, mogelijk van eenzaamheid of gemis? Diep in de ogen kijken kan dus veel informatie opleveren en heel intiem zijn. Ik kan me voorstellen dat mensen het lastig vinden om hun ziel bloot te leggen in het contact. Confronterend ook. Of bedreigend, zoals het kwetsbare meisje op die ene school mijn eerste blik mogelijk heeft ervaren.

Aandacht voor elkaar

Begroeten is een moment van aandacht voor elkaar. Dat kan heel intens zijn. Laatst kwam ik dit filmpje weer eens tegen via een bericht op Linkedin: Look beyond borders. Hoewel ik het filmpje al kende was ik opnieuw ontroerd. Wat een sterk gevoel van verbondenheid ontstaat er als twee mensen uit verschillende werelden elkaar 4 minuten lang aankijken! Het bericht kreeg vele likes en diverse commentaren zoals: ‘mooi, prachtig, hoopvol, hier word ik blij van’. Ik vroeg me af: Als we met z’n allen deze blik van verbinding zo waarderen, waarom passen we dit niet dagelijks toe, hebben we letterlijk meer oog voor elkaar? Elke leraar begroet zijn/haar leerlingen. Maar hoe intens doe jij dat? Wat zien we in de blik van een ander als we elkaar begroeten?

Doe het eens anders

Op veel Vreedzame Scholen staan de leraren ’s ochtends bij de klasdeur om de kinderen met een handdruk te begroeten. Een goede gewoonte. Ik heb het altijd zeer gewaardeerd. Tot ik het volgende filmpje tegenkwam, klik op foto.

Je ziet in dit filmpje jonge kinderen elkaar begroeten. Het levert schattige beelden op. Ik word erdoor geraakt en jij vast ook. Vervolgens zie ik ook de meerwaarde van de onderlinge begroeting: versterking van de band tussen leerlingen.

Past dit niet uitstekend bij een school die de leerlingen bewust maakt van hun eigen rol in het groepsproces? Of bij jouw doel om het contact tussen de kinderen te intensiveren? Ik ken geen enkele klas in Nederland die elkaar zo begroet. Durf jij het experiment aan in jouw school? Laat het me weten hoe dat bevalt.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *