Blij dat ik reis. Een persoonlijk intermezzo

80 Dagen op reis. Op zoek naar betekenisvol werk. Ik zou nu mijn eindbestemming bereikt kunnen hebben: een baan voor het leven. Dat is niet gebeurd. Misschien ook wel goed. Dan kan ik blijven pionieren en dromen. Ik heb genoten van mijn reis als part-time zelfstandig ondernemer en werkzoekende. Het was een proces van zoeken, overwegen, doen, vallen, opstaan, voelen en beleven. Ik heb mijzelf beter leren kennen, nieuwe mensen ontmoet en nieuwe werelden ontdekt. Losgekomen uit de teugels van een organisatie. Kortom, leren ont-moeten. Ik zet mijn reis voort, en zie mijzelf voor vertrek nog even in de spiegel. Een lach en een traan, én een twinkeling in mijn ogen. Dit ben ik, midden in het leven staand. Zo neem ik mijzelf mee, verder op reis.

Every next level in your life will demand a different you (Leonardo DiCaprio)

Als er één boek is dat mij afgelopen maanden is bijgebleven, dan is dat: Duurzaam pionieren in het onderwijs, van Mieke Haverkort. Zij nodigt de lezer in haar boek uit om op ontdekkingsreis te gaan. Een reis door het veranderende onderwijs met jezelf in de rol van als pionier. Zo zie ik mijzelf nu ook. Een pionier die in onderwijsland van betekenis wil zijn en op zoek is naar een geschikte pioniersplek. Voor mij is dit een nieuwe fase in mijn leven. Losgekomen van een organisatie, op reis gaan en keuzes maken. Een reis naar binnen: wie ben ik, wat wil ik, wat kan ik? En naar buiten: wat speelt er om mij heen? Een fase waarin ik word uitgedaagd datgene uit mijzelf te halen wat mij verder brengt, zoals: moed, netwerken, zelfsturing, creativiteit en reflectie. Een next level!

Zegeningen tellen

Tevreden kijk ik terug op de tweede helft van mijn 80 dagen reis. Ik tel mijn zegeningen.

Fijn dat jij er bent!

Wie goed doet, goed ontmoet. We kennen het spreekwoord allemaal. En ik heb gemerkt, het werkt echt zo. Ik heb afgelopen tijd nieuwe mensen ontmoet en (zaken)vrienden beter leren kennen, en zoveel energie, liefde en inspiratie van hen gekregen. Ik voel me verbonden met andere werkzoekenden, en begrijp nu pas echt hoe zij zich voelen in deze situatie. In mijn werkperiode sprak ik vooral met collega’s en concurrenten over het werk en vierden we successen. Nu praat ik met mensen over het leven, je binnenste, het kwetsbare. Ik ontdek tijdens improvisatietheater hoe krachtig het kan zijn om je kwetsbare kant te laten zien. En wat dat met een ander doet. Zo mooi, zo menselijk. Dan denk ik: Wat fijn dat ik ben. Wat fijn dat jij er bent!

Ont-moeten

Zo loyaal als ik was naar de organisatie, zo blij ben ik nu als zelfstandige. Ik kies mijn eigen werk, werkplek, werkritme. Ik doe meer als ik er plezier in heb en minder als het moet, onder het motto: genoeg is genoeg. Deze vrijheid voelt goed. Deze neem ik graag nog een tijdje mee op mijn reis.

 Stralen van plezier

Je straalt weer, zei iemand laatst tegen mij. Hoe blij was ik dat ik dat hoorde. Het is een zegen om je talenten te benutten in je werk. Zo heb ik met plezier mijn eigen website vormgegeven en tekeningen gemaakt bij presentaties. Mijn creatieve brein ingezet om een team in beweging te krijgen bij een veranderingsproces en diverse waarderende gesprekken gevoerd. En af en toe topsport hoort daar ook bij, zoals het verzorgen van een bijeenkomst Dieper Leren Innoveren in het Noorden van het land. En…het hoeft niet altijd serieus te zijn. Veel lachen om schijnbaar niets doet ook goed.

 

Mijzelf in beeld

De verplichte sollicitatie-activiteiten hebben mij gedwongen mijzelf scherper in beeld te brengen. Ik heb nu een krachtige cv met mooie opmaak en weet LinkedIn doeltreffend te gebruiken. De aangeboden vacatures helpen mij keuzes te maken wat ik wel en niet ambieer. Ze verleiden je om over de grenzen van je eigen schaduw te stappen of juist eerlijk te zijn naar jezelf over wat ik nu kan. Kortom, ik heb een beter beeld van mezelf en de waarde in de markt.

Tijd = aandacht

En wat echt heerlijk is van deze periode is, dat ik tijd heb voor:

  1. Mensen, om even contact te hebben of dieper in gesprek te gaan
  2. Afspraken: kwartiertje vroeger komen om de omgeving op je te laten inwerken, tot rust te komen en met mensen kennis te maken. Kwartiertje later vertrekken voor een babbeltje en een cooling down.
  3. Mijzelf: beoefenen van yoga, een wandeling in de sneeuw, bijkomen van een intensief gesprek, regelmatig pauze nemen, lekker eten, reflecteren, tekenen,  schrijven…zoals deze blog.

Het zijn de laatste dagen voor Kerst. Ik wacht met spanning de laatste berichtjes over een sollicitatie en offertes af. Ondertussen voer ik interessante gesprekken met mensen die mij verder kunnen brengen op mijn reis. Ze geven mij positieve doorkijkjes naar betekenisvol werk en een hoopvol perspectief.

Ik ben benieuwd wat 2018 mij zal brengen!

 

 

Reis om het werk in 80 dagen. Een persoonlijk intermezzo

 

Twee maanden geleden vertrok ik bij Marant. Met goede moed ging ik een nieuw avontuur aan, op zoek naar werk. Het werd een reis met onverwachte ontmoetingen en nieuwe plekken. Met ups en downs. Altijd met mezelf, heel leerzaam en soms eenzaam.

Net als Phileas Fogg ben ik op reis, niet om de wereld maar om het werk. In 80 dagen naar een nieuwe bestemming.

Voorbereid op reis

Hoe zal dat zijn, een leven zonder Marant? In mijn verbeelding zag ik een walhalla: sporten, yoga, slapen, tekenen, netwerken, bloggen, vloggen, eigen bedrijfje runnen, website maken, Slingerdagen, webwinkel voor 3d design geprinte families beginnen, en nog veel meer. Ondertussen was ik met solliciteren begonnen. Bij één vacature zat ik goed in de race en …het klikte. Dat was spannend. In mijn gedachten zat ik al helemaal daar. En toen kwam het bericht: ‘Je bent het niet geworden’. Balen. Ik reisde nog een laatste keer af voor een feedbackgesprek met de voorzitter van de sollicitatiecommissie. Ze had gelijk. Mijn cv moest korter, mijn brief aantrekkelijker en mijn gesprek concreter. Dat was even slikken. Ze zette me wel aan het denken. Het moet echt anders. Kort daarop kreeg mijn cv een makeover en was ik klaar voor de volgende sollicitatie. Ik was gemotiveerder dan ooit om werk te zoeken en een poosje met UWV op te trekken. Mijn werkloze tijd zou de beste tijd van mijn leven worden! Met niet alleen hoogtepunten, maar ook knoop- en dieptepunten. Met levensvragen zoals: Hoe breng ik balans in alles wat ik wil en kan? Aan wie en hoe ga ik vertellen dat ik werk zoek? Ga ik mijn collega’s missen en zo ja, hoe vang ik dat op? Stel dat ik moet kiezen, waar doe ik dan goed aan? Maar eerst, wat moet ik tenminste regelen voor vertrek? Dat is mijn eigen onderneming. Dan kan ik in ieder geval met een paar leuke opdrachten aan de slag. Drie weken voor vertrek werd TeamKracht geboren. Ik heb haar meegenomen op reis.

De eerste 40 dagen

Het duizelt als ik probeer terug te denken aan de eerste 40 dagen. Zoveel gedaan. Gestoeid met opdrachten van het UWV, nieuwe accounts en abonnementen. Geknutseld aan de website van TeamKracht. Een nieuwe wereld ingestapt van het ZelfRegieCentrum, mensen met een beperking. Mijzelf verwend met een gave training over leiderschap. Met weemoed afscheid genomen van Marant. Afgereisd naar Emmen voor de start van de cursus Dieper Leren Innoveren. Een dag meegelopen op een school. De tijd genomen om naar de fysio te gaan en oefeningen te doen voor mijn knie. Mijn cv omgetoverd tot een curriculum future op 1 A4. Daarnaast ook online actief, inclusief de revival van het bloggen. Op mijn reis voel ik mij verbonden met andere werkzoekenden. Net zoals zij, vraag ik nu ook of ik in een netwerkgesprek de naam van mijn gesprekspartner mag doorgeven aan het UWV.
Ik gedij met ritme en regelmaat in de week. Werken door de weeks, en vrij in het weekend.  Elke week 3x yoga, 1x volleybal, lekker eten, vroeg naar bed, soms een beetje uitslapen, regelmatig een ommetje en feestjes bij uitzondering. Alles met aandacht. Ik raak gehecht aan mijn thuiswerkplek met verse capuchino en mijn schildersezel als flappenbord. Ik geniet van een afspraak buiten de deur, altijd interessant. Werken als zelfstandig ondernemer is zo gek nog niet! Na 8 uur geen computerwerk of social media meer. De drang om door te werken, dingen voor elkaar te boksen, is nog steeds groot. Vaak zo groot dat pauze er bij inschiet. Ik weet dat dat niet goed voor me is, maar soms heb ik er helemaal lak aan,  en ga ik door totdat ik knallende koppijn heb. Ontstressen kost tijd. Meer dan ik dacht. Geduld!
Het leven vliegt aan mij voorbij. Zoveel gedaan. Terugzoeken kan niet meer. Bij de omschakeling naar een ander account is mijn agenda verloren gegaan. Had ik maar een dagboek bijgehouden, dan waren mijn voetstappen op mijn reis niet verloren gegaan. Ik stel mezelf gerust. De herinneringen zitten ergens in mijn hersenen. Het is niet erg om te vergeten. De herinneringen die mij helpen in de toekomst, zullen echt wel weer bovendrijven.

Op naar de tweede helft!